buroMOOD

Het zit er bijna op!

Het programma zit er op voor de studenten en voor ons. Gisteravond hebben we dit afgesloten met het officiele gedeelte (diploma uitreiking en speeches) en daarna eten en feesten . En dansen kunnen ze !!

Wat hebben ze de afgelopen dagen hun best gedaan en veel geleerd; “onze” studenten.

Je kunt zeggen dat ze gegroeid zijn van jonge, soms onzekere mensen met een vaag doel naar ambitieuze gedreven ‘starters met een doel: succesvol ondernemer worden en hun dromen verwezenlijken. En deze dromen zijn voor iedereen anders maar ook weer geljk; namelijk een start maken naar een beter leven voor hen zelf en de mensen, familie, kinderen om hen heen.

Gisterochtend tijdens de elevatorpitch hebben wij kunnen zien dat ze echt zijn gaan nadenken over hun business idée, hun klanten, concurrentie, locatie, top 3 producten en wat hen onderscheidt zodat ze in November een Business Plan kunnen overhandigen.

En nu, na vandaag zijn ze klaar voor hun volgende stap; in praktijk brengen wat ze geleerd hebben en wat ze willen doen. Dit doen ze in het klein, en wordt practical assignment genoemd. Hiervoor ontvangen ze een kleine, renteloze lening van 150.000-400.00 TS (75,00 – 200,00 euro) om in te kopen of wat investeringen te doen voor deze onderneming in het klein.

De weg is nog lang, dat is zeker, en onderweg zullen er zeker een aantal afvallen. (dat is inmiddels al gebeurd ook). Voor iedereen geldt echter dat

“ Life will never be the same”

Zoveel

Er is zoveel dat ik zou willen en kunnen vertellen: zoveel indrukken, ervaringen die ik opdoe, zoveel lieve,inspirerende en gemotiveerde ‘studenten’ die ik ontmoet,. Zoveel hardwerkende, gedreven vrijwilligers met het hart op de goede plek en zoveel interessante gesprekken die ik heb gehad. En zoveel eieren die ik al heb gegeten .

Ik kan gewoon niet kiezen. Maar als er dan iets is dat werkelijk indruk op mij maakt dan is het wel

Blijdschap!!!

Blijdschap als Willeke en ik op praktijk stage door Sengerema met de leerling business coaches gaan en zij het zo leuk vinden om dingen te leren.

Blijdschap bij mijn werkgroepje gedurende de lesdag als ik mij weer aansluit bij hen

Blijdschap als ze merken dat ze al die nieuwe dingen beginnen te begrijpen en ze binnenkort echt hun business gaan starten

Blijdschap bij mij dat ze het leuk vinden om mij elke dag weer te zien

Blijdschap als we met elkaar ‘ons’ lied zingen en we lekker kunnen lachen en dansen

Dan zie je zelfs de meest stille en verlegen Student opbloeien en uit de schulp kruipen, want lachen en dansen kan zonder die ingewikkelde Engelse taal.

En lachen doen ze dan om ons “Stijve Hollanders” !!

Een blije lach zet altijd de harten open en verbindt.

Vandaag vertrek ik!

Het is bijna zover, vandaag vertrek ik naar Sengerema in Tanzania. Een reis van 17 uur!

Heel lief en hartverwarmend, de berichtjes op facebook, twitter, sms´jes en what´s appies, telefoontjes en gesprekken in het winkelcentrum, de supermarkt, de kapper, op de handbal etc. etc.
En heel vermoeiend als ik eerlijk ben want, ik weet niet wat ik kan verwachten, hoe het daar gaat lopen, of ik veel plezier of juist weer niet heb, of ik wat kan bijdragen aan het programma of het voor mij een enorme leerervaring is, ik weet eigenlijk niets en heb dus (nog) niet zo veel te vertellen. Het kan maar beter zover zijn!

En ik merk dat ik mij emotioneel een beetje ga afsluiten zo vlak voor vertrek. Alsof ik mij wil beschermen tegen het missen van het thuisfront. Natuurlijk het is maar 2 weken en die zijn zo voorbij maar toch; ik zal ze missen mijn lieve puber-schatjes, en ik zal hem missen, mijn top vent! Vooral ook missen omdat ik geen dingen met ze kan delen!

Hmm, juist ja! Hoe was het ook alweer?

¨Pas als we onze grenzen kennen kunnen wij ze overstijgen¨

(boeddhistisch gezegde)

Ik ga ¨gewoon¨ doen waar mijn passie ligt en wat mijn hart mij ingeeft: verbinden en praten met mensen!

Volgende update is vanuit Afrika!

Monique gaat naar Afrika!

In februari 2011 kwam ik bij toeval in contact met Willeke de Mos en zij vertelde over haar Stichting Mamazoeloe.

Mamazoeloe is de samenwerkende partner van Sengerema en samen voorzien zij  in funding van de microkredieten die nodig zijn om de ondernemers na een opleidingsprogramma te laten starten. Dit doen zij direct maar ook via De Wilde Ganzen. 
Ik was direct gegrepen door haar enorme enthousiasme en drive. En nu ruim een jaar later ga als vrijwilliger met haar Stichting mee om samen met een 6-koppig team van de Stichting Sengerema hulp te bieden in Sengerema in Tanzania.

 

 

Hulp bieden aan gemotiveerde leergierige weesjongeren die een eigen onderneming willen starten langs de verharde weg in hun arme maar prachtige Sengerema. Deze weg , die de Chinezen jaren geleden hebben aangelegd, biedt kansen op economische ontwikkeling. 
De ondernemingen die de jonge ondernemers willen starten zijn vaak graan- en groenteverkoop van eigen grond, kledingverkoop, kapper, bistro, eieren en kippen, hout-en meubelzaak. 

In en rondom dit programma in mei zetten Willeke en ik ons in om de jonge ondernemers te ondersteunen en te coachen in de voor hen vaak zeer onbekende en daarmee moeilijke taken. Ook de persoonlijke ontwikkeling en de culturele verschillen /taalproblemen worden door ons nauwlettend in de gaten gehouden en begeleid. Daarnaast zullen wij de trainers ondersteunen en plaats nemen in 1 of meerdere comités.

De voorbereidingen zijn in volle gang;

• de vlucht is geboekt
• visum is binnen
• inentingen in orde
• malaria tabletten in bezit!

Van de week ga ik mij bezighouden met het leren van enkele woordjes Swahili want niets is leuker dan om af en toe iets te kunnen zeggen in de taal van het land.

Tutaonana!

 

 

Geen alles overheersende droom, wel al lang een klein stemmetje in mijn hoofd… Vrijwilligerswerk in Afrika!

In Nederland ben ik vrijwilliger, binnen het bestuur en andere commissies van onze handbalvereniging CSV. Eerlijk gezegd, ik vind het heel normaal dat ik wat over heb voor de vereniging waar ik zelf jaren lang handbalster ben geweest. De kinderen spelen ook allemaal handbal, het lijkt me logisch.

Het is niet (meer) eenvoudig om mensen enthousiast te maken voor vrijwilligers werk. Vaak weten ze niet wat een vereniging ‘nodig’ heeft of zijn ze bang geheel opgeslokt te worden door het verenigingswerk. Die kans zit er in, net zo als de kans dat je een vermoeide, verzuurde vrijwilliger wordt die anderen gaat veroordelen omdat zij niet doen wat jij wel doet. Positief zijn en blijven, met elkaar er voor blijven gaan… dat vind ik wel het moeilijkste van vrijwilligerswerk binnen de vereniging, zeker nu het ledenaantal al een aantal jaren sterk afneemt en we de concurrentie met omringende hockey- en voetbalverenigingen nauwelijks de baas kunnen. De pijp aan Maarten geven, dat komt dan wel eens bij mij op. Maar als ik dan zie wat er wel goed gaat, wat wel lukt, hoe leuk leden het met elkaar hebben in onze gezellige vereniging, wat een fantastisch clubhuis we hebben en dat handbal gewoon thuishoort in Nederland en Castricum in het bijzonder… ja daar haal ik energie en motivatie uit om door te gaan!!

Nu ga ik 2 weken vrijwilligerswerk doen in Afrika. Zou het daar ook zo gaan vraag ik mij af? Wat ga ik daar eigenlijk doen? Ik ga samenwerken met Stichting Sengerema. Deze helpt kansarme jongeren in Sengerema, Tanzania met het opzetten van een eigen bedrijf.

Zij ondersteunen deze jonge doorzetters, met net dat steuntje in de rug, om toekomstige succesvolle ondernemers te worden.

Dit is een heel traject dat zij al enkele jaren aanbieden aan deze jongeren. Onderdeel van dit traject is een jaarlijkse training van 2 weken in mei met als onderwerp ‘hoe start ik mijn onderneming?’. Het bestuur van de stichting vertrekt met een delegatie vrijwilligers naar Sengerema om kennis over te brengen over uiteenlopende onderwerpen. Van inkoop tot promotie en van klantenbinding tot concurrentie onderzoek.

En één van deze vrijwilligers ben ik!!

Wordt vervolgd…